Sevgili Peygamber'in ﷺ izinde yürüyün, Medine-i Münevvere'de. Medine'nin ziyaret edilecek yerlerini en modern araçlarla keşfetmek için site.

Medine-i Münevvere Ziyareti

favicon.ico

{Allah ve melekleri, Peygamber'e çok salevât getirirler. Ey müminler! Siz de ona salevât getirin ve tam bir teslimiyetle selam verin}
Abdurrahman bin Avf (ra)’dan rivayet edilmiştir ki: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem odasına doğru gitti ve içeri girer girmez kıbleye karşı dönüp secdeye vardı. Secdeyi o kadar uzattı ki, Allah Teâla'nın, secdede ruhunu kabzettiğini zannettim. Hemen yanına yaklaşıp oturdum. Başını kaldırdı: Kimsin? dedi. Abdurrahman, dedim. Ne oldu? dedi. Ya Rasûlallah, öyle bir secde yaptınız ki, Allah Teâla'nın secdede ruhunuzu almış olmasından korktum, dedim. Buyurdular ki: Cebrail aleyhisselâm bana gelerek, Allah Teâla'nın şöyle buyurduğunu müjdeledi: Kim sana salât-u selâm getirirse, ben ona rahmet ederim. Bunun üzerine ben de Allah Teâlâ'ya şükran olarak secde ettim.
(Müsned– Ahmed b. Hanbel)

Dikkat çekici bir nokta, İbni Kayyim dedi ki: “Müslim'in rivayet ettiği sahih hadis-i şerifte, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'den, kim kendisine bir defa dua ederse, Allah'ın da ona on defa dua edeceği sabittir. Allah azze ve celle, peygamber efendimize (sav) “ümmetinden kim sana bir kere salat okursa ben ona 10 defa salat okurum.” Buyurmuştur. Bu durum, şeriattaki ödül, yapılan işle aynı türdendir kaidesine uygundur. Allah teala’nın, peygamber efendimize salat okuyana salat okuması kulun o salatına karşılıktır. Kulun Resûlullah'a yaptığı salatın, salatına karşılık kula bir rahmet değil Resûlullah'a (sav) bir övgü olduğu malumdur. Allah, kulun salatının karşılığını, onu hamd ederek, şeref ve şerefini artırarak mükâfatlandırır. Mükâfatın, o işin zorluğuna ve o işe uygunluğuna bağlı olduğu doğrudur. Mesela: Kim işi zor olan bir kimseye kolaylık sağlarsa, Allah da ona dünyada ve ahirette kolaylık sağlar. Kim bir Müslümanın ayıbını örterse, Allah da onun ayıbını dünyada ve ahirette örter. Kim bir mü'minin dünya sıkıntısını giderirse, Allah da onun kıyamet gününün sıkıntısını giderir. Ve kul, kardeşine yardım ettiği sürece Allah da kula yardım eder ve kim ilim öğrenmek için bir yola girerse, Allah ona cennete giden yolu kolaylaştırır.
Uzun bir süre Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in sadakalarının bulunduğu yer Baki mezarlığının Suriye tarafında Esvaf denilen bölgedeydi.
El-Semhudi Vefâü’l-vefâ kitabında şöyle der: Esvaf, bu camiye çok yakın bir konumdadır. 
Bu olayı ispatlayan Şükür Camii veya Secde Camii adı verilen bir cami inşa edilmiştir. Şu anda Ebu Zer Camii olarak biliniyor (Allah ondan razı olsun).

Sa’d bin el-Rabi’nin Evi ve Resûlullah (sav)’ın Sa’d’ın Kızlarıyla İlgilenmesi
Asvaf: Yani bu mescidin yakınında Sa’d bin er-Rabi'nin (Allah ondan razı olsun) evi.
Cabir (Allah ondan razı olsun)'dan rivayet edildiğine göre o şöyle dedi: Abdullah bin Muhammed bin Akil bin Ebu Talib bana anlattı ve şöyle dedi: Beni Seleme'nin kardeşi Cabir bin Abdullah el-Ensari'nin yanına girdim, Muhammed bin Amr bin Hasan bin Ali ve Ebu'l-Esbat da benimle beraberdi.cAbdullah bin Cafer'in azatlı kölesi ilim öğrenen biriydi, ona ateşte pişen yemeği yemekten dolayı abdestin bozulup bozulmadığını sorduk, o da şöyle dedi: Gittim Allah Resulü'nü (s.a.v.) mescidinde aramak için yola çıktım, fakat onu bulamadım, onun hakkında sordum ve bana şöyle söylendi: O, Esvaf'ta Sa'd b. er-Rabi'nin kızlarının yanındadır. Kardeşim Belharis b. el-Haris b. el-Hazrec o kızların babalarından kalan miraslarını aralarında paylaştırıp şöyle dedi: Onlar İslam'da babalarından miras alan ilk kadınlardı. Şöyle dedi: Sa'd b. er-Rabi'nin mülkü olan Asvaf'a geldiğimde, Rasûlullah'ı (s.a.v.) onun için saçılmış hurmaların arasında olduğu halde buldum. Onun için yapılan ekmek ve etten ibaret olan öğle yemeği getirildi ve Resûlullah (s.a.v.) yedi ve halk da onunla birlikte yediler, sonra idrarını yaptı. Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- öğle namazı için abdest aldı, halk da onunla birlikte abdest aldı. Sonra onlara öğle namazını kıldırdı. Sonra Allah'ın elçisi (s.a.v.) namaz vakti gelinceye kadar kızlara düşen payın bir kısmında oturup o onların meselesiyle ilgili işini bitirdi.  Ekmek ve etten ibaret olan öğle yemeğinin geri kalanıyla Resûlullah'ın (s.a.v.) yanına döndüler. O yedi, halk da onunla birlikte yediler. Sonra kalktı ve bize ikindi namazını kıldırdı. Ne o, ne de halktan biri suya dokundu (yani yeni abdest almadılar). 

Buhârî (5457), Ebu Davud (192), Tirmizî (80), Nesaî (185), İbn Mâce (3282) 'de manası özetlenmiş olarak, Ahmed (15020)'de lafzı tahric edilmiştir.

Cahiliye döneminde insanlar kadınların mirasına el koyardı:
Câbir b. Abdullah (r.a.)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: Sa’d b. Rabî’in karısı Sa’d’tan olan iki kızıyla beraber Rasûlullah (s.a.v.)’e gelerek; Ey Allah’ın Rasûlü! Dedi. Bunlar Sa’d. b. Rabî’in kızlarıdır. Babaları Uhud da şehîd olmuştu. Bu kızların amcası malın tamamını aldı bunlara hiçbir mal bırakmadı. Malları olmadığı için bu çocuklar evlenemezler dedi. Rasûlullah (s.a.v.), bu konuda Allah hükmünü verecektir buyurdu ve sonunda miras ayeti nazil oldu. Rasûlullah (s.a.v.), kızların amcasına haber göndererek şöyle buyurdu: “İkisini Sa’d’ın iki kızına ver sekizde biri annelerinindir, geri kalan ise senindir.”  Buyurdu. 
Sa’d’ın kızının adı Cemile Olup lakabı Ümmü Sa’d’dır.  Sa’d bin Rabi’ Uhud'da şehit olmuştur o sırada annesi Ümmü Sa’d’a hamileydi. Sa’d bin Rabi’nin vefatından sonra ise doğum yapmıştır.
Şu anda Ebuzer Cami olarak adlandırılan Secde veya Şükür caminin fotoğrafı ve konumu:

Secde Mescidi ve Sa’d bin el-Rabi’nin Evi

(el-Melikü’l-Eşref Kayıtbay, bu minareyi hicri 886, hicri 888 ve hicri 892 yıllarında olmak üzere 3 kere imar ettirmiştir)
el-Melikü’l-Eşref Kayıtbay’ın, Mescidi Nebevi’yi restore ettirdiği esnada doğu taraftaki minarede (bu minareye ana minare denmektedir) çatlama olduğu ortaya çıktı. Minare temeline kadar yıkılarak su seviyesine ulaşana kadar kazıldı. Bazalt taşlarıyla sağlam bir temel atıldı (bugün gördüğümüz minare). Bu şekilde minarenin yüksekliği 120 zira’ ya (60 metre) ulaştı.
Ana minarenin, Müvacehetü’ş Şerife’ye yakın 42 yıldır kapalı olan bir kapısı vardır. Bu kapı, hicri 1 Şevval 1442 Perşembe günü Ramazan Bayramı'nın ilk günü yenilenerek açıldı.

Ana Minare

Mihrabı Nebevi, ravza-i şerifte bulunur. Doğu tarafında kabri şerif ve batı tarafında minber vardır. Kuran ayetleriyle süslenmiştir, bir kısmı mermer kaplıdır. Yanında 2 tane kırmızı mermerden direk vardır. Direğin sol tarafında: “Bu Resulullah (sav)’in namazgahıdır” yazılıdır. Ömer bin abdülaziz, kıblenin kabe-i şerife çevrilmesinden sonra peygamber efendimizin kendine namazgah edindiği yerde anlatmıştır.

Peygamber efendimiz (sav) 10 gün kadar hz aişe annemizin sütununa doğru namaz kılmıştı, sonrasında bu yerini değiştirdi. Bu namazgah, mihrabın batı tarafında bulunur, namazgahın sol tarafı boşluktadır.
Hicri 888 yılında sultanul eşref Kayıtbay, mihrabı yeniledi.
Bu dönemde, Hadimül Haremeyn restorasyon ve bakımının yapılmasını emretmiş olup bu işlemler hicri 1404 yılında tamamlanmıştır.


Peygamber Efendimizin (sav) Namazgahı

Babü’s Selam minaresi olarak da bilinir. El-matary’nin rivayet ettiğine göre Minareyi hicri 706 yılında en-Nasır Muhammed bin Kalavun yaptırmıştır. Minare günümüzde de hala ayaktadır. 

Güney Batı Minaresi

Enes bin Malik rivayet etmiştir: Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): "Size Ensar ailelerinin en hayırlılarını bildireyim mi?" diye sorunca, sahabe: "Evet, ey Allah'ın Resulü!" karşılığını verdiler. Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem): Neccar oğullarının aileleri, sonra Abduleşhel oğullarının aileleri, sonra Haris b. el-Hazrec oğullarının aileleri, sonra Beni Saide’nin aileleri. Ensar ailelerinin hepsinde hayır vardır" buyurdu. (Buhari)
Abduleşhel oğullarından olan sahabeler (Allah hepsinden razı olsun):
Sa’d bin Muaz (Evs kabilesinin ve Abduleşhel kabilesinin reisi)
Es’ad bin Selame el-Eşheli
Eslem bin Cübeyr bin Husayn
Abduleşhel oğullarından Ebu’l Heysem Malik b. Teyyihân’ın
Esma bint Yezid bin el-Seken bin Rafi’ bin İmru'u’l Kays el-Ensari el-Esedi, sonra el-Eşheli, kadınların hatibi.
Allah Resulü'nün (s.a.v.) namaz kıldığı mescitlerden biri olan Beni Abdüleşhel Mescidinde pek çok olay yaşanmıştır:
Aşağıdaki rivayetlerde geçtiği üzere Beni Abdüleşhel Mescidinde pek çok hadise vuku bulmuştur:
1- Yahya Bekir bin Abdulvehhab'tan, o Muhammed bin Ömer'den rivayetle şöyle demiştir: Dediler ki: Şehirde dokuz mescid vardı, bunlarda Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in müezzinini duyabiliyorlardı. Bu mescidlerde namaz kılınır ve Cuma günü dışında Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in mescidine gelmiyorlardı. Cuma günü Rasulullah (s.a.v.)’ın mescidinde toplanırlardı. Belki Peygamber Efendimiz (s.a.v.) öğle namazını kılmaya Beni Abdüleşhel Mescidinde kılmaya çıkıyor, ikindi ve akşam namazını da Beni Abdüleşhel Mescidinde kılıyordu. Ancak orada Resulullah’ın (sav) evi olmadığından Sa’d bin Muaz'ın vefatından önce ve sonra da Beni Abdüleşhel’in evine uğrardı. 
2- Ka'b b. Ucre'den şöyle dediği rivayet edilmiştir: Nebi (s.a.v.) (birgün) Abdul eşhel oğularının mescidine gelip akşam namazını orada kıldı. Namazlarını bitirince akşam namazından sonra nafile kılmakta olduklarını gördü. Bunun üzerine: "Bu, evlerde kılınan bir namazdır” buyurdu.
3- Ebû Dâvud'un bir diğer rivayetinde şöyle denmiştir: "Benî Abdul-Eşhel'den bir kadın anlatıyor:"Ey Allah'ın Resûlü dedim. Bizim mescide giden yolumuz pis kokulu (topraktır). Yağmur yağınca ne yapalım?" "Sizinkinden sonra, ondan daha temiz bir yol yok mu?" diye sordu. "Evet!" deyince:"İşte bu öbürünü telafi eder, (temizler)!" buyurdu. 
4- Abdullah İbnu Abdirrahmân radıyallahu anh anlatıyor: Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bize geldi ve Benî Abduleşhel mescidinde bize namaz kıldırdı. Secde edince ellerini elbisesinin üzerine koyduğunu gördüm."
5- İbni Mace; İbnu Ömer radıyallahu anhümâ anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, Uhud'da şehit olanlar için ağlaşan Abdüleşhel kadınlarının yanından geçmişti. "Hamza'nın ağlayanları yok!" diye üzüntüsünü ifade etti. Bunun üzerine, Ensâr kadınları toplanarak gelip Hamza için ağladılar. Bir müddet sonra Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm uyandı ve: "Yazık şu kadınlara! Hâlâ evlerine dönmemişler! Söyleyin onlara, evlerine dönsünler! Bugünden sonra da ölen üzerine ağlamasınlar!" buyurdu.
Benî Abdüleşhel kadınlarından bazılarının statü ve mevkileri vardı:
Mesela Esma bint Yezid bin el-Seken bin Rafi’ bin İmru'u’l Kays el-Ensari el-Esedi, sonra el-Eşheli, kadınların hatibi idi.
Beni Abduleşhel’de meydana gelen bazı hadiseler ise şöyleydi:
Biat etmiş bir kadın olan Ümmü Amir bint Yezid, Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in yanına terlemiş olarak geldi ve sonra daha fazla şekilde terledi. Ardından abdest almadan kalkıp namaz kıldı.

Beni Abduleşhel (Evs kabilesinden Ensarın en hayırlı ailelerinden biri)

Sahihi Müslimde Sa’d (ra)’dan rivayet edilen bir hadisi şerifte “Resûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ashabından bir grupla birlikte Benî Muâviye Mescidi'ne uğramış, iki rek'at namaz kılmış ve ardından uzunca bir süre duâ ettikten sonra orada bulunanlara şunları söylemiştir: "Rabbimden üç şey istedim. Bana ikisini verdi, birini vermedi. Rabbimden ümmetimi kıtlıkla helâk etmemesini istedim, onu bana verdi. Ondan ümmetimi suda boğarak helâk etmemesini diledim, onu da verdi. Felâketlerini kendi aralarında vermemesini (tefrikaya düşmemelerini) diledim, bunu bana vermedi” buyurmuştur.
Beni Muâviye kabilesi Evs kabilesindendir. Resulullah sallallahu aleyhi vesellem’in mescidinin kuzeydoğu tarafında bulunmaktadır Resulullah'ın zamanında rivayetlerde mescitleri inşa edildiği geçmektedir. Mescidi nebevi'nin bugünkü genişletilmesinden sonra mescitten yaklaşık 600 m uzaklaştı.
Mescitleri bugün Mescidul İcabe olarak bilinmektedir.
Felâketlerini kendi aralarında vermemesini (tefrikaya düşmemelerini) diledim, bunu bana vermedi:
Bunda, Resulullah sallallahu aleyhi vesellem’in ümmetine karşı büyük rahmeti görülmektedir.  Aşağıdaki rivayetteki gibi hadis, hadisi açıklamaktadır:
Cabir b. Abdullah r.a. şöyle demiştir: Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e: "Deki onun sizin üstünüzden bir azap göndermeye gücü yeter" ayeti inince Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Rabbim senin zatına sığınırım!" dedi. "Yahut ayaklarınızın altından bir azap göndermeye kadirdir" ifadesinden sonra "Senin zatına sığınırım!" dedi. "Veya birbirinize düşürüp, kiminize kiminizin hıncını tattırmaya gücü yeter" ayeti inince "Bu iki özellik daha hafiftir -veya- daha kolaydır!" dedi.
Buhari’nin başka bir rivayetinde:
Cabir b. Abdullah r.a. şöyle demiştir: "Deki Allah'ın size üstünüzden bir azap göndermeye gücü yeter" ayeti inince Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "euzü bi vechike = Rabbim senin vechine sığınırım" dedi. "Veya ayaklarınızın altından bir azap göndermeye gücü yeter" cümlesinin ardından Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "euzu bi vechike = Rabbim senin vechine sığınırım" dedi. "Ya da birbirinize düşürüp, kiminize kiminizin hıncını tattırmaya gücü yeter" cümlesinin ardından Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem "Bu daha kolaydır" dedi. (Buhari)
Not: İbn Hişam’ın “Mübahele burada gerçekleşti” rivayeti üzere bazıları buna Mübahele Mescidi derler ancak bunu doğrulayacak bir delil bulamadım. Ayrıca tüm rivayetler Mübahele'nin Mescid-i Nebevî'de gerçekleştiğine işaret etmektedir.
Bu, Hicri 1418 yılında yeni binasında restore edilen Beni Muaviye Camii'nin resmi ve konumudur:


Beni Muaviye Mescidi (Mescidi İcabe)

Beni Neccar oğulları, Peygamber efendimizin (sav) babası olan Abdullah’ın dayılarıdır. Hazrec kabilesine mensupturlar. 
Beni Neccar’ın fazileti:
Enes bin Malik rivayet etmiştir: Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): "Size Ensar ailelerinin en hayırlılarını bildireyim mi?" diye sorunca, sahabe: "Evet, ey Allah'ın Resulü!" karşılığını verdiler. Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem): Neccar oğullarının aileleri, sonra Abduleşhel oğullarının aileleri, sonra Haris b. el-Hazrec oğullarının aileleri, sonra Beni Saide’nin aileleri. Ensar ailelerinin hepsinde hayır vardır" buyurdu. (Buhari)
*-Kabilelerinin topraklarında, Allah Resulü (s.a.v.) konuk oldu,
*-Kabilelerinin topraklarında, Resûlullah (s.a.v.), bir mescid inşa ettirdi,
*- Kabilelerinin topraklarında yaşadı ve vefat etti,
*- Birinci Akabe Biatında yer alan altı kişiden üçü Benî Neccar'dandı. Bunlar: Esad bin Zürara, Avf ve Muaz ibni Haris'dir,
*-İkinci Akabe Biatı'nda:, on erkek ve bir kadın olmak üzere 11 sahabe idiler,
*- Faziletleri arasında onlardan 54 kişinin Bedir'e katılması da sayılır.

Beni Neccar (Hazrec Kabilesinden)

Teheccüd mihrabı, hücrei saadetin kuzey duvarına bitişiktir. Bu mihrab, Resulullah (sav) in teheccüd namazını kıldığı yere bina edilmiştir.
Mihrap, Kayıtbay’ın hüküm sürdüğü dönemde hicri 888 yılında yenilenmiştir ve kırmızı hücre olarak tek bölüm haline getirilmiştir. İnce işler ve süslemeleri de yapıldı ve altın suyuyla şu teheccüd ayeti yazıldı : 
وَمِنَ الَّيْلِ فَـتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَكَࣗ عَسٰٓى اَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَاماً مَحْمُوداً
Etrafına suffa ehlinin oturması için yükseklik yapıldı. 
Günümüzde hala mevcuttur ancak mihrap, kuranı kerimlerin konulduğu bir dolapla kapanmıştır.


Teheccüd Mihrabı

Mescidin girişinde, kıble tarafındaki duvarında bulunmaktadır. Renkli mermerlerle kaplıdır. Mihrabın üst kısmına sülüs hattıyla kuran ayetleri kabartmalı olarak yazılmıştır. Son derece güzel görünür.
Ömer bin Abdülaziz, mescidi şerifin genişletilmesinden sonra Hz. Osman (ra)’ın namaz kıldığı yere bu mihrabı yapmıştır. Eşrefül melik Kayıtbay tarafından hicri 888 yılında yenilenmiştir. Günümüzde imamlar burada hala namaz kıldırmaktadır.
Mihrabın sağ en üst köşesinde Sultan 1. Abdülhamid’in hicri 1198/ miladi 1783 yılında mescidi nebeviye hediye ettiği kare mermer levha göze çarpmaktadır. 
Sağ en üstte bulunan Hz. Osman Mihrabının tacı olan levhada güzel bir kufi hattıyla şu ayeti kerime yazılıdır: “لَقَدْ جَٓاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ اَنْفُسِكُمْ عَزٖيزٌؗ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرٖيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنٖينَ رَؤُ۫فٌ رَحٖيمٌ”
Öbür köşede ise yine Sultan 1. Abdülhamid’in hicri 1198/ miladi 1783 yılında mescidi nebeviye hediye ettiği kare mermer levha bulunmaktadır. Hz. Osman Mihrabının tacı olan levhada güzel bir kufi hattıyla şu ayeti kerime yazılıdır: “مَا كَانَ مُحَمَّدٌ اَبَٓا اَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلٰكِنْ رَسُولَ اللّٰهِ وَخَاتَمَ النَّبِيّٖنَؕ وَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلٖيما”

Osman Mihrabı

Peygamber efendimiz (sav) Mescidi Nebevi’yi inşa ederken mescidi 3 kapılı olarak yaptı. 
Birinci kapı: Güney tarafındadır. Kıblenin Beyti’l Makdis olduğu - kuzeyde olduğu- yer
İkinci Kapı: Doğu tarafındadır. Bu kapıya verilen birkaç isim vardır. İlk olarak Babü’n Nebi (sav) olarak isimlendirildi. Sonrasında Babü’l Osman (ra) dendi ve en son Babü Cibril olarak meşhur oldu. 
Bazı rivayetlerde ismi Babü Ümmü Seleme olarak geçer. Ebu Davud, müminlerin annesi Hz. Safiye’den rivayet etmiştir: Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) itikafa girmişti. Gece vakti ziyaretine gittim ve bir süre sohbet ettik. Eve dönmek üzere kalktığımda Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) de beni eve yetiştirmek üzere kalktı. Odam da Usame b. Zeyd'in evinin olduğu yerdeydi. Giderken Ensar'dan iki adamla karşılaştık. Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)'i görünce de aceleyle oradan uzaklaşmak istediler. Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem):
 "Acele etmenize gerek yok! Yanımdaki eşim Safiyye binti Huyey'dir" buyurunca, onlar: "Ya Resulallah! Sübhanallah" dediler. Bunun üzerine Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) :
 
"Şeytan, insanın içinde kan gibi her yerde dolaşabilir. Sizin de kalplerinize kötü bir şey düşürmesinden çekindim" buyurdu.
Başka bir rivayette: “Babü Ümmü Seleme’ye vardıklarında Ensar'dan iki adamla karşılaştılar.” Şeklinde geçer.
Babü Cibril kapısının şu anki halinin fotoğrafı. 
Kapıda; “Şunu bilin ki Allah onun dostu, yardımcısı ve koruyucusudur. Cebrâil ve sâlih mü’minler de. Bundan başka, melekler de onun yardımcısı ve koruyucusudur.” Ayeti yazılıdır. Fotoğrafta da göründüğü gibi kapının üzerinde yeşil zemin üzerine altın renginde tuğra işareti bulunmaktadır. 

Babu Cibril

Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’in Sa’d bin Ubade’nin evini ziyaret etmesi:
Buhari: Abdullah İbn Ömer (r.a.) şöyle demiştir: Sa'd İbn Ubade yakalandığı bir hastalıktan dolayı şikayet etti. Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yanına Abdurrahman İbn Avf, Sa'd İbn Ebî Vakkas, Abdullah İbn Mes'ud (r.a.)'ı alarak onu ziyarete geldi. Hastanın yanına girince ailesinin onun başında toplandığını gördü. Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem: "Yoksa öldü mü?" diye sordu. Ailesi: "Hayır, ey Allah'ın Resulü!" dediler. Nebi (Sa'd İbn Ubade'yi görünce) ağladı. Orada bulunanlar onun ağladığını görünce ağlamaya başladılar. 
Ensari olan Hazrec kabilesinin Beni Saide kolundan Ebu Naile Sa’d bin Ubade (Allah ondan razı olsun)
Sa’d bin Zeyd el-Eşheli'nin teyze oğludur.
Sa'd, Ensar'dan yetmiş kişiyle birlikte Akabeye katılmıştır. On iki nakib’den biriy olduğu rivayet edilir. İyi bir at binicisiydi. Hicri on beşinci ya da on altıncı yılda vefat ettiği söylenir.
Kabrinin Şam, Guta'nın Maniha köyünde olduğu aktarılır.
Evi, Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’in Medine-i Münevvere’de ziyaret ettiği evlerden biridir.
Rasûlüllah’ın, (Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun) Medine'de pek çok evi ziyaret ettiği sabittir:
Ümmü Selim'in evi, Ümmü Haram'ın evi, Atban’ın evi, Cabir’in evi, Talhatü’l Berra’nın evi, Ebu Talha’nın evi (Ümmü Selim’in evi), Ali’nin evi, Sabit bin Kays bin Şemmas’ın evi ve Abduleşhel kabilesinden Ebu’l Heysem b. Teyyihân’ın (Hz. Ebu Bekir ve Ömer ile beraber ziyaret etmiştir) evini ve daha saymadıklarımızı ziyaret etmesi bu duruma örnektir.


Sa’d bin Ubade (ra)’nin evi

 Resulullah (sav)’ın, Mescidi nebevi şerifin güney ön cephesine verdiği isimlerdendir.

Mescidi Şerifin Güney (Kıble) Duvarı

Bu sütun, Ravzai Şerif’in ortasında bulunur ve minber tarafından üçüncü, kabr-i şerif tarafından üçüncü ve kıble tarafından üçüncüdür.
Sütununun sol tarafının üst kısmında “Bu, Hz. Aişe Sütunudur”. Yazılıdır. 
Fotoğrafta görülmektedir. 
Bazı rivayetlerde Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) kıble değiştikten sonra 10 gece kadar burada namaz kıldığı akabinde bugün bilinen namazgahına yöneldiği belirtilir.
Taberâni: “Müminlerin annesi Hz. Aişe (r.a.) Resulullah’tan (s.a.v.) rivayetle dedi ki: ”Benim mescidimin içerisinde şu sütun tarafında öyle bir yer vardır ki, insanlar oranın kıymetini bilselerdi, orada ancak kura çekerek namaz kılabilirlerdi.” dedi. Sahabeler ve muhacirlerin çocukların olduğu bir grup Hz. Aişe’ye (ra): Ey müminlerin annesi, o yer neresidir diye sordu. Hz. Aişe (ra) cevap vermedi, Hz Aişe’nin yanında 1 saat kalıp sonra çıktılar. Abdullah bin Zübeyr(ra) içeride kaldı. Bu sütun kendi yerini haber verecek dediler. Hepsi Abdullah bin Zübeyr’in nerede namaz kılınacağını görmek için mescitte sakklandılar. Abdullah bin Zübeyr 1 saat sonra odadan çıktı. Çıkınca doğrudan Amir bin Abdullah bin Zübeyir in oğlunun namaz kıldığı sütuna doğru namaz kıldı.
Bu sütuna “Kura Sütunu” da denilir. 

Hz. Aişe Annemizin sütunu


Hicri 887 yılında Sultan Kayıtbay döneminde kubbesi yeniden inşa edilerek mescidin zeminine sağlam destekler yerleştirilmiştir. Tuğlayla inşa edilmiştir. Kıble tarafından Maksure-i Şerife’ye bakır pencereler yapılmıştır. Üst kısmında da bakır bir ızgara yaptırmıştır.
Namaz kılmaya Mescidi Nebevi’ye gelen insanlar, Resullulah (sav) ve sahabesiyle selamlaşmak için büyük bir iştiyak duyuyor. Bu karşılaşma için ‘Kıymetli Görüşme’ denilen yer vardır. 
Bu, hücre-i saadetin yaygın olan ismidir. Hücre-i saadet yapılmadan önce ise görüşmeler Hz. Aişe (ra) annemizin odasında olurdu.
Müvacehetü’ş Şerife’nin önünde, büyük dairelerde durulduğunda “es-Selamü aleyküm ve rahmetullahi ve berekatuhu, Allahım ona fazileti ve vesileyi (şefaati) ver, onu vadettiğin övülmüş makama ulaştır. Allah’ım, ümmetinin en iyi faziletleriyle onu ödüllendir.” denilerek Peygamber efendimizi (sav) selamlama başlar. Sonra küçük ilk daireye ‘Ey dairedekiler’ Diyerek biraz sağa döner. Hz. Ebu Bekir’i Sıddık (ra) kabri önünde durur, onu selamlar ona rahmet ve merhamet edilmesi, Allah’ın rızasına kavuşması için dua eder. Sonra yeniden ‘İkinci dairedekiler’ diyerek biraz daha sağ tarafına döner. Bu defa Hz. Ömer’in (ra) kabri önünde durur. Ona selam verir, ona rahmet ve merhamet edilmesi, Allah’ın rızasına kavuşması için dua eder. Akabinde Baki’ kapısı tarafından oradan ayrılır.

Müvacehetü’ş Şerife (Kıymetli Görüşme)

Müvacehetü’ş Şerife’nin yanında oda kapılarından bir kapı vardır. İnsanların heyecanı ile bilgisi birbirinden ayrılıyor. Bunda haklılar. Gayretlerinin ve Müvacehetü’ş Şerife’yi görmelerinin ardından gözleri başka şey görmez oluyor. Bu kapıcılık, bilimsel onaylama babında kesin bir suretle onaylanmıştır. / ispat edilmiştir. Tüm ayrıntıları orada görebilirsiniz. Muhadramun’dan (hem cahiliye hem İslam dönemin yetişmiş) olan İmam Abdullah el-Haddad’a ait şu şiir de oradadır:

“Kitapların efendisi (Kuran)’nde Rahman’ın yüceltildiği, yaratıcının (Allah’ın) yarattığı büyük peygamber”
Yanında H. 1228 yılına ait Sultan mührü bulunmaktadır.
Yanında bulunan sütuna Kuran ayetleri yazılı olduğu gibi bazı şiir beyitlerinin de işlendiği görülmektedir.


Müvacehetü’ş Şerife’nin Sağ Bölümü

2 kısımdan oluşan bir levha:
Bu onun fotoğrafı
Bu ise orada yazılı olan metin:
“Bize lütfunla karşılık ver, bütün günahları sil ve hidayet sahibi Muhammed'e, Peygamber'e, onun ailesine ve ashabına her zaman ve her an salât eyle”
Diğer levha:
“Salatü selam, aydınlık güneşin onun nurundan utandığı alemlerin rabbinin celal sahibi resulü olan Muhammed aleyhisselamın, onun ailesinin ve ashabının ebediyen üzerine olsun”


Duvarın En Sonundaki Müvacehetü’ş Şerife’nin Sol Bölümü

Kilidin üst köşesinde; “O, şefaatine nail olunması umulan sevgilidir… Ruhuna baskın yapan korkulardan her biri için“  yazılıdır.
Kilidin aşağılarında; “dileyenin, cömertliğini yasaklaması ondan uzaktır, ya da komşunun ona hürmetle davranması umulur.“  yazılıdır.
Kilitli olan kapı: dikkat çekici nokta: dileyenin, cömertliğini yasaklaması ondan uzaktır ya da komşunun ona hürmetle davranması umulur


Hücre-i Saadet’in Kapısındaki Kilit

Resulullah (sav), ilk Mescidi Nebevi’nin sonlarında fakir sahabeleri için gölgelik bir yer yaptı. Bu sahabeleriyle ilgilendi; onların yeme içmelerinden, giyinme, barınma ve ilim öğrenme noktasında ihtiyaçlarını üstlendi. Böylelikle onları fakirler sıfatından; alimler, büyükler sıfatına ulaştırdı.
En çok hadis rivayet eden; Ebu Hureyre, İbni Ömer, Ebu Said el-Hudri, İbni Mesud, Ebu’d Derda (ra) ve daha niceleri onların arasından çıktı. 
Ashabı Suffaya ayrılan mekanın köşesinden Mescidi Nebevinin tamamı görülebilmektedir.
İlk mescidi nebevinin 6 direği, minberi ve müezzin mahfili olduğu görülür.
Ravza-i Şerif’in direği, diğerlerinden özel sütunlardan oluşur.

Suffa

Beyrahâ bu evdedir (Bi’ru Haa da denir):
Buhari: Enes bin Malik (ra) dedi ki: Medineli Müslümanlar arasında en çok hurma bahçesine sahip olan Ebû Talha, Mescid-i Nebevî’nin karşısında bulunan ve içindeki tatlı suyu Hz. Peygamber tarafından beğenilen Beyrahâ adlı bahçesini çok severdi. Allah resulü (sav) bahçeye girer güzel suyundan içerdi. Enes dedi ki: “Sevdiğiniz şeylerden Allah yolunda harcamadıkça en üstün sevabı kazanamazsınız” ayeti nazil olunca Ebu Talha kalktı ve “Ya Resulullah, Allah azze ve celle Sevdiğiniz şeylerden Allah yolunda harcamadıkça en üstün sevabı kazanamazsınız buyuruyor. Benim en sevdiğim malım Beyrahâ’dır. Onu Allah rızası için sadaka ediyorum. Allah’tan onun sevabını ve ahiret azığı olmasını dilerim. Beyrahâ’yı Allah’ın sana göstereceği şekilde kullan” dedi. Bunun üzerine Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu: “Aferin sana! Karlı mal dediğin işte budur! Dediklerini duydum, onu akrabalarına vermeni uygun görüyorum.” Ebu Talha ise: “Öyle yapayım, ya Resûlallah”, dedi ve bahçeyi akrabaları ve amcasının oğulları arasında taksim etti.

Buhari ve Müslim’in rivayetine göre bu kuyunun yanında nübüvvet delillerinden biri gerçekleşmiştir.
Buhari: Enes (ra) dedi ki: “Ebû Talha, Ümmü Süleym’e: “–Allah Rasûlü’nün sesi kulağıma pek zayıf geldi; aç olduğu anlaşılıyor. Yanında yiyecek bir şey var mı?” dedi. Ümmü Süleym: “–Evet, var!” dedi ve arpa ekmeğinden yapılmış birkaç çörek çıkardı. Sonra kendisine ait bir başörtüsü aldı; onunla çörekleri sarıp dürdü sonra beni Allah Rasûlü’ne gönderdi. Ben ekmeği götürdüm. Rasûlullah’ı Mescid’de, cemaatle birlikte otururken buldum. Ben de yanlarında ayakta durdum. Rasûlullah (s.a.v): “‒Seni Ebû Talha mı gönderdi?” buyurdular. Ben: “–Evet” dedim. Rasûlullah (s.a.v) yanında bulunanlara: “‒Kalkınız!” buyurdular ve yürüdüler, ben önlerinden yürüdüm. Ebû Talha’ya gelerek durumu bildirdim. Bunun üzerine Ebu Talha: “–Ey Ümmü Süleym! Rasûlullah (s.a.v) yanındaki insanlarla birlikte geldiler, hâlbuki bizim yanımızda onları doyuracak bir şey yok?” dedi. Ümmü Süleym: “–Allah ve Rasûlü daha iyi bilir” dedi. Ebu Talha hemen gidip Rasûlullah’ı karşıladı. Rasûl-i Ekrem Efendimiz, Ebu Talha ile birlikte geldi. Rasûlullah (s.a.v): “‒Ey Ümmü Süleym! Yanında olanları getir” buyurdular. O da bu ekmeği getirdi. Rasûlullah (s.a.v) emredip ekmeği parçalattı. Ümmü Süleym, yağ tulumunu sıkarak o ekmek parçaları üzerine yağ sürdü. Sonra, Rasûlullah (s.a.v) yemeğe “MaaşaeAllah” dedi. Bundan sonra: “‒On kişiye izin ver!” buyurdular. Ebu Talha on kişiye izin verdi, onlar doyuncaya kadar yediler, sonra çıktılar. Rasûl-i Ekrem (s.a.v): “‒On kişiye daha izin ver!” buyurdular. Ebu Talha onlara da izin verdi, onlar da yiyip çıktılar. Rasûlullah (s.a.v): “‒Bir on kişiye daha izin ver!” buyurdular. Bu şekilde cemaatin hepsi doyuncaya kadar yediler. Bu cemaat yetmiş veya seksen kişi idi.” 
Ayrıca bu kuyunun yanında müjde verilmiştir:
Müslim: Ebu Hureyre (ra) rivayet etmiştir: Rasulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'in etrafında oturuyorduk. Bizimle birlikte birkaç kişi ile Ebu Bekr ve Ömer (r.a.) da vardı. Rasulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem) derken aramızdan kalktı. Yanımıza dönmesi gecikti. Biz de onun yanında değilken kendisine bir kötülük yapılmasından korktuk. Bu sebeple korkuya kapılıp, kalktık. Korkuya ilk kapılan kişi ben olmuştum. Derhal çıkıp Rasulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'i aradım. Nihayet Ensar'dan Neccar oğullarına ait bir bahçeye vardım. O bahçenin bir kapısını bulurmuyum diye etrafını dolaştım, bulamadım. Derken suyu taşıp kaynayan bir kuyudan gelen bir akarsuyun bir kolunun içeri girdiğini gördüm. -Kol cetvel, küçük kanal demektir.- Ben de tilkinin kendisini büzüp topladığı gibi büzüldüm ve Rasulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'in yanına girdim. Allah Rasulü:
 
"Ebu Hureyre mi" buyurdu. Ben, evet ey Allah'ın Rasulü dedim. O: "Neden geldin" buyurdu. Ben: Aramızda idin sonra kalkıp gittin ve yanımıza dönmeyip geciktin. Biz de sana bir kötülük yapılmasından korktuk, bundan dolayı korkuya kapıldık. Ben de o korkuyla hareket edenlerin ilki oldum. Bu bahçeye geldim ve tilkinin büzüldüğü gibi büzüldüm. İşte insanlar da arkamdan geliyorlar, dedim.
 
Allah Rasulü: "Ey Ebu Hureyre" dedi ve bana ayakkabılarını verdi. Sonra da: "Şu ayakkabılarımı al git, bu duvarın gerisinde Allah'tan başka ilah olmadığına, kalbi ona kesin inanarak şahitlik eder halde kiminle karşılaşırsan ona cenneti müjdele" buyurdu.
 
İlk karşılaştığım kişi Ömer oldu. O: Bu ayakkabılar ne oluyor ey Ebu Hureyre, dedi. Ben: Bunlar Allah Rasulünün ayakkabılarıdır, onları benimle gönderdi. Kalbinden kesin inanarak Allah'tan başka hiçbir ilah yoktur diye şahitlik eden kiminle karşılaşırsam ona cenneti müjdeleyeceğim, dedim.
 
(Ebu Hureyre) dedi ki: Ömer eliyle göğsümün ortasına vurdu. Derhal kıçımın üstüne düştüm ve: Dön ey Ebu Hureyre, dedi. Ben de Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'in yanına döndüm. Az kalsın ağlayacaktım. Hemen arkamdan da Ömer geldi. Meğer benim izimden geliyormuş.
Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem) bana: "Neyin var Ebu Hureyre" dedi.
Ben: Ömer ile karşılaştım. Benimle gönderdiğin haberi ona verince o göğsümün ortasına öyle bir darbe indirdi ki kıçım üzerine düştüm. Dön dedi, dedim.
 
Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem) ona: "Ey Ömer, seni bu yaptığını yapmaya iten nedir" buyurdu. Ömer: Ey Allah'ın Resulü, babam anam sana feda olsun. Sen gerçekten Ebu Hureyre ile ayakkabılarını gönderip, kalbinden kesin olarak inanarak Allah'tan başka hiçbir ilah olmadığına şahadet getiren kiminle karşılaşırsa onu cennetle müjdelemesini söyledin mi, dedi.
Allah Resulü: "Evet" buyurdu. Ömer: Hayır, yapma çünkü ben insanların buna bel bağlayacaklarından korkuyorum. Onları bırak da amel etsinler, dedi. Resulullah (Sallallahu aleyhi ve Sellem)'de: "O halde onları bırak" buyurdu.
Bazı rivayetlerde bu olayın Eris veya Haa kuyusunun yanında gerçekleştiği geçer. Ancak Eris kuyusu Beni Neccar’a ait değildir, bu nedenle Bi’rul Haa’da gerçekleştiğini söylemek daha uygundur. Bir’ul Haa Beni neccar kabilesinin kuyusudur. Rivayetlerde geçen yerler arasında bir seçim yapmak zaruridir. 
Bahçe ile beraber Beyrahâ kuyusu Mescidi Nebevi’ye dahil edilmiştir. Resulullah’ın (sav) mescidinin kuzey tarafında Babul Melik Fehd kapısının yanındadır.
Fotoğraf, Mescidi Nebevi’de ki bu üç halkanın yanında kuyunun alametini açıklıyor. 

Ensar’dan Ebu Talha (ra)’nın Evi

Ebu Eyyüb, Beni Neccar (Hazrec) kabilesindendir: Resulullah Medine-i Münevvere’ye geldiğinde Ebu Eyyüb(ra) Resulullah’ın (sav) evinde konaklaması şerefine nail oldu. 

Ebu Eyyüb’ün (ra)  evi 2 katlıydı. Bu evde Resulullah (s.a.v.) şu 2 rivayette geçtiği şekilde misafir olmuştur: 

Birinci rivayet: Giriş katında misafir oldu, sonrasında üst kata taşındı. 
Müslim, Ebu Eyyüb’ten şöyle rivayet etmektedir: Nebi (s.a.v) evde alt katta konakladı ve Ebu Eyyüb (ra) üst kattaydı. Ebu Eyyüb (ra) bir gece fark etti ki kendisi üst katta yürürken aslında Resulullah (s.a.v.) in başında üstünde yürüyordu. Bunun üzerine bir köşeye çekilip geceyi orada geçirdiler. 
Sonra bu durumu Nebi (s.a.v.)’e arz etti. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ise: alt kat daha faydalıdır dedi. Ebu Eyyüb(ra): Sizin alt katta bulunduğunuz yerde ben üst katta duramıyorum dedi. Böylece Resulullah (s.a.v.) üst kata Ebu Eyyüb ise alt kata yerleşti. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) için gerek sofrada, yemeği getirdiğinde parmaklarının değdiği yeri takip eder o da oradan yerdi. İçinde sarımsak olan bir yemek yaptı o yemek geri gelince, yemekte Peygamber Efendimizin (s.a.v.) parmaklarının değdiği yeri sordu ona yemeği yemedi denilince endişe etti. Peygamberimizin (s.a.v.) yanına çıktı ve bu yemek haram mıdır? Diye sordu. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Hayır ancak ben ondan hoşlanmıyorum dedi. Ebu Eyyüb, (ra) “senin hoşlanmadığın şeyden ben de hoşlanmıyorum.” dedi. Peygamber Efendimiz(sav) karşılardı (insanları ve melekleri).
Hâkimin rivayetinde Peygamber Efendimiz (sav) üst kata yerleşmesine sebep farklı aktarılır:

İkinci rivayet: Resulullah (s.a.v.) evinde konakladığında dedi ki: Anam babam sana feda olsun, senin üstünde olmaktan ve benden altta olmandan hoşlanmıyorum. Resulullah (s.a.v.) gelip giden insanlar için benim alt katta olmam daha faydalıdır dedi. Bunun üstüne, kırılıp suyun dökülmesi yolunu buldum.
Ben ve Ümmü Eyüp ondan başka örtecek yorganımız yoktu kadife bir örtüyle suyu silmeye başladık. Boşluklardan girip de bir şey Resulullah’ı (sav) rahatsız etmesin diye örtünecek ondan başka bir şeyimiz olmayan kadife bir örtü ile suyu sildik. 
Bu Müslim’de Sahih hadistir ve çıkarılmamıştır.
İbni Sa’d rivayetinde geçtiği üzere Ebu Eyyüb’ün(ra) evinde 7 ay misafir olmuş ve o ev 7 ay boyunca Resulullah (sav) ile şeref kazanmıştır. Bu hadis faydalarla ve inceliklerle doludur:
Ebu Eyyüb (r.a.) ve evinin iki katıda büyük bi ikram elde etmiştir.
Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) onun yemeğini yemesi ve Ebu Eyyü’ün (r.a.) de onun parmaklarının değdiği yerden yemesi birirlerine verdiği bir büyük şereftir. Bundan anlaşılıyor ki Peygamber Efendimiz, (sav) tabaktaki yemeği bereketlendiriyordu. Yoksa az bir yemekle parmaklarını takip etmesi mümkün olmazdı. 
Ebu Eyyüb (r.a.) evi hala yeşil kubbenin güney doğu tarafında ve yeşil kubbenin yaklaşık 15 m güney doğusunda bulunmaktadır. 
Dış duvarlarında (Bu ev Resulullah’ın(sav) elçisi Ebu Eyyüb’ün(ra)  hicri 7, 1291 yılındaki evidir) yazan bilgilendirici bir levha vardır.

Ebu Eyyüp (ra)’ın Evi

Ebu Davud, Sünen:
Ebû Sa'îd el-Hudrî (radıyallahü anh)’den rivâyet edilmiştir ki; Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)'e necis eşyaların da atıldığı bir kuyu olan Buzâ'a kuyusunun suyunu kullanabilir miyiz? diye soruldu. Resûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) " Su temizdir, onu hiçbir şey pisletmez" buyurdu.
Nesai: Sünen: 
Ebû Said el Hudrî (radıyallahü anh): Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e uğradım, Buzâ'a kuyusundan abdest alıyordu. Ben de buradan abdest mi alıyorsunuz? Halbuki bu kuyuya hoş olmayan pislikler atılıyor dedim. Bunun üzerine Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: “Su temizdir, suyu hiçbir şey pislemez”
Sehl bin Sa’d El-Sâidî’den (radıyallahü anh) rivâyet edilmiştir ki; içmesi için Rasûlüllah’a (sav) Buzâ'a kuyusundan ellerimle su verdim.
Sünen yazarı Ebu Davud, vefatından seneler önce Medine'ye geldiğinde kuyuyu ziyaret etmiş, onu ölçmüş ve kuyuyu Sünen'de vasfetmiştir. Sünen’de şöyle geçer:
Kutebye b. Said'i şöyle derken işittim: Ben Buzâa kuyusunun bekçisine kuyunun derinliğini sordum; "Bu kuyuda su en çok olduğu zaman insanın kasığına (kadar) çıkar" Ben de azaldığı zamanki halini sordum. "Bana avret mahallinin aşağısına kadar çıkar." diye cevap verdi.
Ebû Dâvûd der ki:
"Ben Buzâa kuyusunu cübbemle ölçtüm. Onu kuyunun üzerine serdim, sonra çıkarıp ölçtüm de eninin altı arşın olduğunu gördüm. Kapıyı açıp da beni içeriye sokan kapıcıya, bu kuyunun eski kapısında bir değişiklik oldu mu? diye sordum, " hayır" cevabını verdi. Kuyudaki suyun renginin bozuk olduğunu gördüm."
Buzâa kuyusu, Beyrahâ kuyusunun kuzeybatısında, yaklaşık üç yüz metre uzaklıkta yer alıyor ve kuyunun bulunduğu mahalle bugün hala bu isimle anılıyor.
Bu kuyu, Beni Saide kabilesine ait olup onların arazilerinde bulunmaktadır.
Bu kuyunun, İslam fıkhında suyun çeşitleriyle ilgili bölümde önemli bir yeri vardır, Rasûlüllah (sallallahü aleyhi ve sellem)’e, suyun temiz ve temizleyici olduğunu, ona necis karışması halinde bile necis olmayacağını, temiz kalacağını bildirmiştir. Bu hadis, Buzâa kuyusundaki su miktarının ölçülmesine dayanmaktadır. Su miktarı iki kulleye ulaşıyor mu yoksa bundan daha mı az? Buzâa kuyusundaki suyun iki ğulle olduğuna şüphe yoktur. En doğrusunu Allah azze ve celle bilir.

Buzâ'a Kuyusu

 Bu kapı, Resulullah (sav)’i selamlamak için girdiğimiz kapıdır. Ziyaretçiler, kapının karşısında tuğrayı görmektedir. 
Fotoğrafta göründüğü gibi tuğranın üstünde yapının tarihi yer almaktadır.
*- Mescidi Nebevi’de Babü’s Selam’ın içindeki sağ taraftaki duvar 

Mescidi Nebevi’de Babü’s Selam

Ali (ra)’den rivayete göre şöyle demiştir: Rasûlullah (sav) ile beraber çıktık Sa’d bin Ebi Vakkas (ra) ait olan Harretü’s Sukya’ya varınca Rasûlullah (sav) bana “Abdest suyunu getiriniz” buyurdu. Abdest aldı, kıbleye dönerek şöyle dua etti: Allah’ım! İbrahim senin kulun ve dostun idi, Mekke halkı için sana bereket duasında bulundu. Ben de senin kulun ve peygamberinim, Medine halkı için, sana dua ediyorum, Medine halkının ölçeklerini Mekke halkına bereketli kıldığın iki misli bereketli kıl. Her bereketle birlikte iki bereket kıl!” 
Tirmizi dedi ki: Bu hasen ve sahih bir hadistir. Hz. Aişe, Abdullah bin Zeyd ve Ebu Hureyre'den rivayet edilmiştir. Sukya'da pek çok olay yaşanmıştır;
1- En önemlisi, Peygamber Efendimizin (sav) Medine halkına duasıdır.
2- Sahabeler Bedir-ül Kübra'ya doğru yola çıktıklarında burada toplandılar.
Bu cami şu anda Amberiye’de tren istasyonu binasının içinde bulunuyor.
Ömer bin Abdülaziz, bölgenin önemine binaen Sukya'da bir cami inşa ettirdi.

Sukya Mescidi

Müslim: Âişe dedi ki: «Size, Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'den ve kendimden bir şeyler söyliyeyim mi?» Biz: «Hay hay» dedik.  «Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)'in yanımda bulunma sırası gelince Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem} değişti. Cübbesini yere koydu, ayakkabılarını çıkarıp; ayaklarının yanına koydu. Kaftanının bir tarafını döşeğinin üzerine yayarak, uzandı. Çok geçmeden benim uyuduğumu zannederek yavaşça cübbesini aldı; yavaşça ayakkabılarını giydi ve kapıyı açarak çıktı. Sonra yavaşça kapıyı kapadı. Ben, hemen entarimi başıma geçirdim, baş bezimi sarındım, çarşafıma büründüm. Sonra onun peşinden yola düştüm. Bakî'ye varınca durdu, hem de epeyi durdu. Sonra üç def'â ellerini kaldırdı, sonra geri döndü. Ben de döndüm. O sür'atle yürüdü, ben de sür'atle yürüdüm; o eşkin gitti, ben de eşkin gittim; o koştu, ben de koştum. Neticede onu geçerek eve girdim. Ben yatar yatmaz o da girdi ve: Sana ne oluyor yâ Âişe? Heyecanlanmışsın... buyurdu. Ben: Bir şey yok; dedim. Resulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)' Ya söylersin yahut latif u Habîr olan Allah bana mutlaka haber verir; dedi. Ben: Yâ Resûlallah! Annem babam sana feda olsun, dedim ve macerayı kendisine haber verdim. Ya, önümde gördüğüm karaltı sen miydin? dedi; Evet! cevâbını verdim. Bunun üzerine beni göğüsümden öyle bir itti ki, canımı yaktı. Sonra şunları söyledi: (Allah ve Resulü sana zülüm mü edecekler sandın?) İnsanlar neyi gizlerse gizlesin, Allah onu bilir. Evet, Resulullah (sözüne devamla): Senin gördüğün zaman bana Cibrîl geldi de, nida etti. Ama nidasını senden gizledi. Ben, kendisine cevap verdim fakat ben de cevâbımı senden gizledim. Sen soyunmuş bir vaziyette iken yanına girecek değildi ya. Ben, senin uyuduğunu zannettim de, uyandırmak istemedim. Korkacağından da şüphe ettim. Cibril şunları söyledi: (Rabbin, Bakî'de yatanların yanına giderek onlar için istiğfarda bulunmanı sana emrediyor.) Ben: Onlara ne diyeyim yâ Resûlallah? dedim; Nebi (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) Selâm mü'min ve Müslümanlardan bu diyarda yatanlara!... Allah, bizim geçmişlerimize de geleceklerimize de rahmet eylesin. Bizler de inşaallah sizlere katılacağız de buyurdular.
Bunun üzerine Allah Resulü (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun) Baki'de defnedilen ve defnedilecek olan herkes için dua etti. Duasında iki husus vardı:
Birincisi: Baki mezarlığında bulunanlar için dua etmesi Cenab-ı Hakk'ın bir emridir, bu ise orada medfun bulunanların derecelerini gösterir.
İkincisi: Allah Resulü’nün (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun), duası oraya defnedilen ve defnedilecek herkesi kapsar.  Allah Resulü Cevamiul kelim’dir (az sözle çok şey ifade eder). Allah, Baki mezarlığında eskilere de yenilere de rahmet etsin.
Sahabeden büyük bir grup -Allah onlardan razı olsun- Baki'ye defnedilmiştir:
Bunların başında Hatice ve Meymune (Allah onlardan razı olsun) hariç Müminlerin Anneleri olan (Allah hepsinden razı olsun) annelerimiz gelir.
Peygamber'in (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun) kızları,
Peygamber'in (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun halası, 
Allah Resulü'nün (Allah'ın salat ve selamı onun üzerine olsun) oğlu İbrahim
Hz. Hasan (Allah ondan razı olsun)
Hulefa-i Râşidin’den Hz. Osman (Allah ondan razı olsun)
Ve Sahabe-i kiramın (Allah onlardan razı olsun) büyük birçoğu; (bazı kaynaklarda on bin kişi olduğu belirtilir)
El-Baki'de defnedilenler hakkında müstakil bir kitap yazan en ünlü kişilerden biri de el-Akşehri'dir. Kitabına Er-Ravdatü'l-Firdevsiyye adını vermiştir.
Baki'de dua ederken şöyle demeyi Resulullah (sav)’dan öğreniyoruz:
Selâm mü'min ve Müslümanlardan bu diyarda yatanlara!... Allah, bizim geçmişlerimize de geleceklerimize de rahmet eylesin. Bizler de inşaallah sizlere katılacağız.
Not:
Ekteki fotoğraf Mescid-i Nebevî ile Baki mezarlığı arasındaki mesafeyi göstermektedir, böylece hikaye daha açık hale gelmektedir.  
Hatta hicri 13. yüzyıla kadar Baki'nin aralarında bir yol ile iki parçaya bölündüğü de ortaya çıkmaktadır.
Zemin döşenmeden önce defin sırasında izledikleri ve Cenaze yolu olarak adlandırılan yol görülmektedir.

Bakî Mezarlığı

Yüce Allah'ın bir Yahudi'yi akladığı adalet sayfalarından bir sayfa:
Bu olaydan dolayı Nisa Suresi'nde şu ayet nazil oldu: {İnsanlar arasında Allah’ın sana gösterdiğine göre hükmedesin diye hakkı içeren kitabı sana indirdik.}
Ve şu ayeti kerime {Yolun doğrusu kendine apaçık belli olduktan sonra Resûlullah’a karşı çıkan ve müminlerin yolundan başkasını izleyen kimseyi saptığı yönde bırakırız.}
Ve şu ayeti kerime {Allah’a ortak koşan büsbütün sapıtmıştır.}
Olay: 
Tirmizi: Katâde b. Numân (r.a.)’den rivâyete göre, şöyle demiştir: Biz Ensâr cemaatinden bir aile vardı. Bunlara Übeyrik oğulları olarak Bişr, Beşîr ve Mübeşşir adı verilirdi. Beşîr münafık birisiydi. Şiirler söyler ve Nebi (s.a.v)’in ashabını kötülerdi ve o şiiri eski şairlerden birine mal ederek falan şair şöyle şöyle dedi, diyordu. Nebi (s.a.v)’in ashabı o şiiri dinledikleri zaman. Vallahi bu şiiri mikrop heriften başkası söylemez diyorlardı ve bunu ancak söylese söylese Übeyrik oğullarından bu adam söylemiştir, derlerdi. Bu kabile cahiliyye döneminde de İslam döneminde de muhtaç ve yoksul bir durumda idiler. Medîne’de o dönemde insanların yiyecekleri hurma ve arpadan ibaretti. Adam paralı olduğu vakit Şam’da has un yüklü kervan gelince oradan un alır ve sadece kendisi yerdi çoluk çocuğun yiyeceği ise yine arpa ve hurma idi. Derken Şam’dan bir kervan geldi, amcam Rıfaa b. Zeyd bir miktar has un alarak deposuna koydu o depoda aynı zamanda silah, zırh ve kılıç ta bulunmaktaydı. Evin altındaki bu depo yarılarak yiyecek ve silah buradan alındı. Sabah olunca amcam Rıfaa bana geldi ve yeğenim gece bize hırsız geldi depomuz açıldı, un ve silahlarımız götürüldü mahallede yoklama yapıp soruşturduk neticede Übeyrik oğullarının ateş yaktıkları ve götürülen gıda maddelerinin pişirildiği kanaatine varıldı. Übeyrik oğulları da kendi mahallelerinde soruşturma yaparken: Vallahi aradığınız adamın Lebîd b. Sehl olduğu kanaatindeyiz demişlerdi. Halbuki o dindar ve Salih bir kimse idi. Lebîd hakkında söyleneni işitince kılıcını çekip “Ben mi çalmışım” dedi. Vallahi ya bu hırsızlığı meydana çıkaracaksınız veya bu kılıç aranıza karışacaktır. Bunun üzerine çekil sen kenara sen bu işin faili değilsin dediler. Mahallede, o kadar soruşturmayı derinlettik ki Übeyrik oğullarından birinin yaptığından şüphe etmiyoruz. Amcam dedi ki: Ey kardeşimin oğlu Rasûlullah (s.a.v.)’e gidip durumu anlatsan! Katâde dedi ki: Nebi (s.a.v)’e geldim ve şöyle dedim: Bizden komşularını üzen bir aile, amcam, Rıfaa b. Zeyd’in deposunu yardılar silah ve gıda maddesini çaldılar. Silahımızı versinler gıda maddesini istemiyoruz. Rasûlullah (s.a.v.): Bu konuda gereken emri vereceğim buyurdu. Übeyrik oğulları bizim Nebi (s.a.v)’e müraacatımızı işitince kendilerinden olan ve adına Üseyr b. Urve denilen bir adama vardılar ve meseleyi ona açtılar. Mahalle halkından bazı kişilerde bu toplantıda hazır bulundu. Bunlar Rasûlullah (s.a.v.)’e gelerek şöyle dediler: Katâde b. Numân ve amcası bizden salih ve iyi bir Müslüman olan kimseyi delilsiz ve isbatsız hırsızlıkla itham ediyorlar. Katâde diyor ki: Rasûlullah (s.a.v.)’e gelip konuştum, Bana; siz, Müslüman olan bir aileye delilsiz ve isbatsız olarak hırsızlık ithamında bulunuyormuşsunuz, buyurdu. Döndüm keşke malımın pek çoğu elimden gitmiş olsaydı da bu konuyu Rasûlullah (s.a.v.) ile konuşmamış olsaydım dedim. Amcam, Rıfaa bana geldi ve Ey kardeşimin çocuğu ne yaptın, dedi. Rasûlullah (s.a.v.)’in bana söylediğini kendisine anlattım. Allah, yardımına başvurulandır, dedi. Çok geçmeden bu konu hakkında Kur’ân ayeti nazil oldu: “Allah’ın sana gösterdiği şekilde insanlar arasında hükmedesin diye bu kitabı gerçekleri içeren bir kitap olarak indirdik. Sakın hainlerin savunucusu olma.”
 
“Yardımlaşmayı, iyi ve yararlı davranışları ve insanların arasını düzeltmeyi öngören, bunları gerçekleştirmeye çalışan kimselerin yaptığı toplantılar dışında, gizli toplanmaların pek çoğunda hayır yoktur. Ve bütün bu güzel eylemleri Allah’ın rızasını kazanmak için yapan kimseye zamanı geldiğinde, büyük bir mükafat vereceğiz.” (Nisa sûresi 105 - 114) Kur’ân’ın bu ayetleri inince silah, Nebi (s.a.v)’e getirildi. O da silahı; Rıfaa’ya iade etti. Katâde dedi ki: Silahı amcama getirdiğimde, cahiliyye döneminde görme özelliği iyice zayıflamış ve yaşı da oldukça ilerlemiş bir ihtiyardı ben onun Müslümanlığını da biraz şüpheli görüyordum. Yanına silahla vardığımda; “Ey kardeşimin oğlu ben o silahı Allah yolunda vakfettim.” dedi. Bunun üzerine o’nun Müslümanlığının sağlam olduğunu anladım. Bu konu hakkında 

Kur’ân ayetleri inince Beşîr, müşrikler arasına katılarak Sülaka binti Sa’d oğullarından Sümeyye’nin yanına gidip oraya sığınmıştı. Bunun üzerine (Nisa 115 - 116. ayetleri nazil oldu.) “Kim kendisine doğru yol besbelli olduktan sonra, Nebi ile bağını koparıp, mü’minlerin yolundan başka bir yola saparsa, onu tercih ettiği o yolda bırakır ve Cehenneme sokarız. O ne kötü bir yerdir.” “Allah kendisinden başka birine, ilahlık yakıştırılmasını asla bağışlamaz, ama bağışlanmasını isteyen kimsenin şirk dışındaki günahlarını bağışlar. Çünkü Allah’ın yanı sıra başkasına ilahlık yakıştıranlar, şiddetli bir sapıklığa düşmüş kimselerdir.” Beşîr’in Sülaka oğullarına sığınması üzerine İslam şairi Hassân o kadını birkaç beyitle zemmetti. Bunun üzerine kadın eşyalarını alıp başının üzerine yerleştirip, Ebtah denilen yere eşyalarını atıp şöyle dedi: “Bana bir şey getirmedin! Sadece Hassân’ın şiirini bana hediye etmiş oldun.”

Beni Zafer -Zafer Kabilesi- (Evs kabilelerinden bir kabile)

İlk Mescidi Nebeviyi çevreleyen sütunlar:
Şuan rengi şekerimsi açık bir renktir. Üzerinde uzunlamasına altın yazılar ve ortasında çiçek vardır. Bu direklerin yeri, batı tarafındaki sütunların iki saf ve kuzey ravza tarafındaki sütunlarında iki saftır.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) zamanında ravza-i şerifle beraber mescidin sınırlarını gösterir.
Bu kısım, Peygamber (s.a.v.) zamanında üst çatıyla kaplı olan mescitten bir kısımdır.
Ravza-i Şerifi Çevreleyen Sütunlar:
Bu, sütunlar beyaz mermerle kaplıdır. Bu mermerlerde uzun dikdörtgen ve kahverengi uyerler vardır. Ortasında sarı daireler, direğin tabanında siyah dikdörtgenler, kırmızı veya sarı çizgili birbirine bitişik uzunlamasına dikdörtgenler, ortasında siyah daireler vardır. Bu sütunlar mekânın Ravza-İ Şerif olduğuna işaret eder.

İlk Mescidi Nebevi ve Ravza Şerif Sütunları

Bazen Bûsa Kuyusu da denir
Bu, Rasûlullah (s.a.v.)'in suyundan başını ve saçını yıkadığı devamlı kuyulardan biridir. Kuyu şu anda yaklaşık olarak kuzeybatı tarafından el-Bussa ve en-Neşir vakfında yer almaktadır.
İbn Neccâr, Dürretü’s Semine'de şöyle der:
Bahçede küçük bir kuyu daha var ve hangisinin Bussa olduğu konusunda ihtilafa düştüler. Şehrin şeyhleri ​​ve tarihçileri tarafından belirtilen şey, bu iki kuyudan büyük olanın genişliğinin dokuz zira’, uzunluğunun on bir zira’; küçüğünün genişliğinin ise altı zira’ olduğudur. Ebu Said el-Hudri'nin (Allah ondan razı olsun) babası Malik bin Sinan nın kaleciği takip eder.

Bi’ru Bussa (Bussa Kuyusu)

Allah Resulü’nün (sav) Döneminde Başlarda Bu Alan At Yarışı Alanı idi
Abdullah İbn Ömer'in şöyle dediği nakledilmiştir: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem iyi koşan, güçlü, tımar edilmiş atları Hafya ile Veda' tepesi arasında, daha zayıf olan ve tımar edilmemiş yavaş atları da Veda' tepesi ile Beni Züreyk mescidi arasında yarıştırdı. Hatta bu yarışlara ben de katıldım."
Hadiste geçen Veda Tepesinden kastedilen şudur:
Şu anda Veda Tepesi, kuzeyde el-Davudi Binasının yakınında bulunuyor.
Beni Züreyk Mescid, güney yönünden Gamame mescidinin yakınında yer almaktadır.
Fîrûzâbâdî, el-Meġānimü’l-muṭâbe adlı kitabında Beni Züreyk’in konumunu açıklar: “Beni Züreyk Medine'de bugünkü şehir surlarının ve mescidin önünde olup bir kısmı da bugünkü surların içindedir.
Mescidi Nebevi’nin güneyinde Zervan kuyusu olarak bilinen yerdedir.”

Beni Züreyk Mescidi

Buhari: Ebu Hüreyre’den (ra) rivayet eder. Resulullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur “Evimle minberimin arası cennet bahçesinden bir bahçedir, minberim ise havzımın üzerindedir.”
Uzunluğu yaklaşık 26,5 metre, genişliği yaklaşık 25 metre ve toplamda bütün alan yaklaşık 397 m ölçüdedir.
Ziyaretçilere kolaylık olması adına Ravza-i şerefi niteleyen farklı sütunlar vardır. Bu sütunlar beyaz mermerle kaplı olup mermerlerin üzerine kahverengi uzunlamasına dikdörtgenler ve orta kısmına sarı daireler vardır. Sütunların tabanında siyah dikdörtgenler ve çizgiler yeşil ve sarı olan bitişik uzunlamasına dikdörtgenler vardır. Ortalarında siyah daireler vardır. Bu sütunlar, o mekanın Ravza-i Şerif olduğuna işaret eder.
Ravza-i Şerif’e mahsus, herkesin uyması gereken fıkhî hükümler vardır.

Ravzai Şerif (Bahçe-ı Şerif)

Musalla Camii, Mescid-i Nebevi'nin güney batı tarafında Babü’s-Selam'a 500 metre uzaklıkta yer almaktadır. Burası, Resûlullah'ın (s.a.v.) bayram namazını kıldığı son yerdir. Buraya Gamame (Bulut) denmesinin nedeni, namaz kılarken bulutun Allah Resulünü (s.a.v.) güneşten perdelediği söylendiği içindir.

Mescid, Ömer bin Abdülaziz’in (Allah ondan razı olsun) Medine valiliği yaptığı dönemde inşa edilmiş, daha sonra Sultan Hasan bin Muhammed bin Kalavun El-Salihi tarafından Hicri 761 yılından önce yenilenmiştir. Hicri 861 yılında Sultan İnal döneminde onarımları yapılmıştır. Sonrasında Sultan I. Abdülmecid tarafından tamamen yenilenen bu yapı, Sultan Abdülhamid ve Suudiler dönemindeki bazı restorasyonlar dışında aynı şekilde günümüze kadar gelmiştir.

Musalla Mescidi (Gamame)

Buhari: Seleme bin Ekve (r.a.) gelir ve devamlı olarak mushafın bulunduğu sütunun yanında namaz kılardı. Kendisine ey Ebu Müslim senin hep bu sütunun yanında namaz kıldığını görüyorum dediğinde: Resulullah' ın da (S.a.v.) sürekli olarak bu sütunun yanında namaz kıldığını gördüm karşılığını verdi.
Bu sütun kıble tarafından mihrabı nebevide Yemen tarafında mihrabın ayaklarına bitişik yerde bulunur.
Bazı alimlerin dediğine göre:
Muhallega sütunu: iyi olan yaratılmış demektir. Üstünde "Bu muhallega sütunudur" yazmaktadır.
İbn Neccar, bu sütunun Peygamber Efendimiz’e (s.a.v.) özlem duyan kütüğün yerine dikildiğini aktarır ancak sütunun ne zaman yapıldığını belirtmemiştir.
Şu an yeri Mihrabı Nebevi’ye bitişiktir. Adı sütunun üst kısmımda yazılıdır.

Mushaf Sütunu (Mühlike Sütunu)

Benî Saide kabilesi, Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'in pek çok hadisinde adı geçen, Ebû Bekir (r.a.)'e biat edilmesi de dahil olmak üzere ümmetin tarihindeki pek çok olaya şahitlik eden bir kabiledir.
Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- Buhari'de geçen şu hadiste rivayet edildiği üzere bu kabileyi övmüştür:
Enes b. Malik der ki: Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): "Size Ensar ailelerinin veya Ensar'ın en hayırlılarını bildireyim mi? Neccar oğulları, sonra Abduleşhel oğulları, sonra Haris b. el-Hazrec oğulları, sonra Saide oğulları" deyip: "Ensar ailelerinin hepsi de hayırlıdır," buyurdu.
Sa’d bin Ubade:
En şereflilerinden biri olan Sa’d bin Ubâde nakib’lerden biri olup ve Akabe'ye katılmıştır. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in hadisini duyunca, bazı sahabilerle aralarında şu diyalog geçti:
Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem): "Size Ensar ailelerinin veya Ensar'ın en hayırlılarını bildireyim mi? Neccar oğulları, sonra Abduleşhel oğulları, sonra Haris b. el-Hazrec oğulları, sonra Saide oğulları" deyip: "Ensar ailelerinin hepsi de hayırlıdır” dedi. Bunun üzerine Ebu Üseyd: “Görmediniz mi Resullulah ensar ailelerinin en hayırlarını seçti, bizi de sonuncu bıraktı” dedi. Sa’d bin Ubade ise hemen Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)’in yanına gitti ve “Ya Resulullah, ensarın hayırlılarını seçtin bizi ise sonuncu bıraktın” dedi. Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) “En seçkinlerden olmanız size yetmez mi?” buyurdu.
Altında Müslümanların halifelik için Ebu Bekir es-Sıddık'a (Allah ondan razı olsun) biat ettikleri bir gölgelik. Bani Saide gölgeliği, Mescid-i Nebevî'nin kuzeybatı tarafında, Hazrecli Beni Saide kabilesinin evleri arasında yer almaktadır. Gölgelik, ayrı evlerin olduğu Beni Saide kabilesinin içinde bulunduğu bahçelerin içinde bir arazideydi. Beni Saide gölgeliği, içinde çok sayıda Ensarın toplanabileceği kadar büyüktü. Buna rağmen gölgeliğin yetersiz kaldığı durumda gölgeliğin önünde geniş bir alan vardı. Böylece alan daha da genişliyordu. Gölgeliğin yakınında Beni Saide’ye ait bir de kuyu vardı. Bu gölgelik, daha sonra bir binaya dönüştürülmüş, çağlar boyunca çehresi değişmiştir. Kral Selman'ın yeni genişletmesiyle şu anda Mescid-i Nebevi'de yer alan bir bahçedir. 
Buhari'nin Sehl bin Sa’d el-Saidi'den rivayet ettiği hadis üzere Allah Resulü (s.a.v.) gölgeliği ziyaret etmiş ve orada oturmuştur:
O gün Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem dönüp geldi ve nihayet Saide oğulları gölgeliği altında ashabı ile birlikte oturdu. Sonra da: Ey Sehl bize su ver, buyurdu. Ben onlara işte bu kaseyi çıkardım, onunla onlara su ikram ettim, dedi." (Hadisi Sehl'den rivayet eden Ebu Hazim dedi ki:) Sehl bize o kaseyi çıkardı. Biz de ondan içtik. (Ebu Hazim) dedi ki: Bundan sonra Ömer b. Abdulaziz (Medine valisi iken) bunun kendisine hibe edilmesini istedi. O da o kaseyi ona hibe etti.

Beni Saide Sakifesi (Gölgeliği)

Peygamber efendimiz (sav) muhacir olarak Medine’ye gelip mescidi şerifini kurduğunda ona 3 kapı yaptı. Güney yönüne bir kapı. Kıble, kuzeyde Beyt-i Makdisin olduğu yere doğruydu. Doğu yönüne bir kapı: Babü’n Nebi ve babü Osman diye isimlendirildi sonradan Babü Cibril olarak meşhur oldu. Batı yönüne bir kapı: Bu kapı, Atike binti Abdullah bin Yezid bin Muaviye’nin evine yakın olması nedeniyle Babü Atike olarak isimlendirildi. Günümüzde Babü’r Rahmet olarak bilinmektedir.
Kıble-i Şerif’in değişmesinin ardından güney yönündeki babı değiştirildi ve Mescidi Nebevi’nin kuzey yönüne taşındı. Mescit kapılarının pervazı taştan yapılmıştı.
Halife Ömer bin Hattab (ra) mescide 3 kapı daha ekleyerek genişletti. Böylelikle Babü Cibril ve Babü’n Nisa (bu kapı, Hz. Ömer’in, “bu kapıyı keşke kadınlara bıraksanız, onlara mahsus olsa” demesi üzerine böyle isimlendirilmiştir.) olmak üzere 2 kapı doğuda, Babü’r Rahmet ve Babü’s Selam olmak üzere iki kapı batıda ve son olarak isimleri bilinmeyen iki kapı kuzeyde olmak üzere Mescidi Nebevi 6 kapılı olmuştur.
Halife Osman bin Affan (ra), kapıların genişletilmesini Hz. Ömer (ra) zamanındaki gibi bırakmıştır. 

Babü’n Nisa

Cami, Mescid-i Nebevi'nin güneybatı tarafında, El-Arida Caddesi'nde, Musalla Mescidinin (Gamame) yakınında yer almaktadır.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in ve ondan sonra halife olduğu dönemde Ebu Bekir Sıddık (Allah ondan razı olsun)'ın bayram namazlarını kıldığı yerlerden biridir. Bu nedenle Hz. Ebu Bekir’e nispet edilmektedir.
Ömer bin Abdülaziz (r.a.) Medine valisi olduğu dönemde inşa edilen cami, Hicri 1254 yılında Osmanlı Padişahı II. Mahmut tarafından yenilenmiştir.

Soru: Bu camiler niçin yapıldı?
Sahabelerin Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'e karşı tavrı şöyleydi: Kendilerini ondan daha alt seviyede görüyorlardı. Minber örneğinde yaptıkları gibi:
Yahya, İbn Ebu'z-Zinad'dan rivayet etmiştir: Peygamber (s.a.v.) minberin oturağında oturur ve ayaklarını ikinci basamağa koyardı. Ebu Bekir (ra) halife olduğunda ikinci basamağa çıktı ve ayaklarını alt basamağa koydu. Ömer (ra) halife olduğunda ilk basamağa çıktı ve ayağını yere koydu. Osman (ra) halife olduğunda halifeliğinin altı yılı boyunca bunu yaptı, sonra Peygamber’in (s.a.v.) çıktığı basamağa çıktı.

Ebu Bekir Sıddık (r.a.) Mescidi

Kıymetli sahabe efendimiz Ebu Lübabe Beşir bin Abdulmünzir el-Ensari’ye nispetle Ebu Lübabe sütunu da denir. Bu şekilde isimlendirilmesinin sebebi rivayetlerde şu şekilde geçer:
Ebu Lübabe (ra) kendisini iple mescidi nebevideki bir direğe bağladı. İnsani ihtiyaçlarını gidermesi ve namaz kılması için kızı onun iplerini çözüyordu. On gece kadar bu vaziyet sürdü. 7 veya 8 gün böyle kaldığını söyleyen de vardır. Kendini direğe bağlamasının sebebi ise şudur: Müslümanlar Evs kabilesinin müttefiki olan Beni Kurayza kabilesini kuşatmaya aldığında Sad bin Muaz’ın hakemliğini kabul edip etmeme hususunu sordular, Ebu Lübabe de onlara eliyle işaret etti. “Bu işareti yapar yapmaz Allah’a ve resulüne ihanet ettiğimi anladım.” Der. Ardından mescide geldi ve kendini bağladı. 
Tebük gazvesinde geride kaldığı için, “Allah tevbemi kabul edene kadar hiçbir şey yemeyecek içmeyecek ve kendimi çözmeyeceğim” diyerek kendini bağladığını; 7 gün bu şekilde kaldıktan sonra güçsüzlükten bayıldığını akabinde Allah azze ve celle’nin onu affettiği de söylenir. Allahü teala Ebu Lübabe’yi affettikten sonra insanlar ona Allah seni bağışladı dedi.  Ebu Lübabe ise Allah’ın resulü benim iplerimi çözene kadar ben kendimi çözmeyeceğim diye cevap verdi. Bunun üzerine Nebi (sav) geldi ve onun iplerini elleriyle çözdü.
Bu sütun ravzai şerifin ortasında, Hz. Aişe validemizin sütununun sağında bulunmaktadır. Minber tarafından dördüncü, kabri şerif tarafından ikinci ve kıble tarafından üçüncü sütundur. Sol tarafının üst kısmında açık bir yazı ile “Bu Ebu Lübabe sütünudur, Tevbe Sütunu olarak da bilinir.” Yazmaktadır.


Tevbe Sütunu (Ebu Lübabe Sütunu)

Buhari: Enes ibn Mâlik (ra) nakledip edip şöyle dedi: Rasûlullah (S) zamanında insanlara bir kıtlık isabet etti. Bir cuma günü Rasûlullah minber üzerinde hutbe yaparken, bedevinin biri ayağa kalktı ve: Yâ Rasûlallah, mallar helak oldu, çoluk çocuk da aç kaldı. Bizim için Allah'a duâ et de, bizleri suya kandırsın, dedi. Rasûlullah iki elini kaldırdı. Bu esnada gökyüzünde hiçbir bulut parçası yoktu. Bulutlar dağlar gibi- gökyüzüne hücum edene kadar ellerini indirmedi. Sonra, yağmur taneleri O'nun sakalı üzerinden aşağıya doğru yuvarlanana kadar minberinden inmedi. 
O günümüz, ertesi gün, daha ertesi gün ve onu takip eden gün; ta öteki cumaya kadar hep üzerimize yağmur yağdı durdu. Ertesi cuma yine o bedevi, yahud ondan başka bir kimse ayağa kalktı ve: Ya Rasûlallah, artık binalar yıkıldı, mallar suda boğuldu. Binâenaleyh bizim için Allah'a dua ediver, dedi. Bunun üzerine Rasülullah iki elini kaldırdı ve: "Ya Allah, etrafımıza (yağdır); üzerimize değil" diye dua etti. Enes dedi ki: (Bunu söylerken) eliyle semadan hangi tarafa işaret ettiyse, orası açıldı ve Medine, üstü açık bir alan gibi oldu. Kanat Vadîsi bir ay mütemadiyen aktı. Herhangi taraftan kim geldiyse muhakkak bol bol yağmur yağdığını söyledi.
Resulullah (sav)’den yağmur duası istemek için mescide bu kapıdan girdi ve 7 gün boyunca yağmur yağdı. Sonra boğulmaktan korkup diğer cuma günü yağmurun durması için ikinci kez dua istemeye mescide girerken bu kapıdan girdi. Duanın üzerine bulutlar hemen dağıldı. Bu, kullar üzerine bir rahmet olarak kabul edildi ve bu kapı Rahmet Kapısı adlandırıldı. En doğrusunu Allah bilir.

Babü’r Rahmet

İbni Mace: İbni Ömer (ra) rivayet etmiştir ki: Nebi (sav) itikafa girdiğinde Tevbe Sütununun arkasına yatağı serilirdi ya da döşeği konulurdu.
El-Bedr bin Ferhun demiştir ki: Sahih senetle İbni Ömer rivayet etti. Nebi (sav) itikafa girdiğinde onun için yapraklı hurma dallarından yapılmış yatak serilir ve yastığı konulurdu. Kabri şerife doğru sütunların ve kandillerin arasında olurdu. Resulullah (sav) ise burada uzanırdı.

Yatak (Serir) Sütunu

Allah sübhanehu ve teala’nın “Allah, seni insanlardan korur” ayetine karşı sahabelerin Allah resulünü korumasını nasıl izah edelim
Buhari: Hz. Aişe’nin (ra): “Nebi (sav) Medineye geldiğinden gece uyumadı, silah sesi duyduğumuzda ‘keşke ashabımdan biri olsaydı da geceleyin beni korusaydı’ dedi. Birinin orada olduğunu anlayınca ‘Kimsin?’ diye sordu, ‘Ben, Sad bin Ebu Vakkas, seni korumak için geldim' diye cevap verdi. Nebi (sav) böylece uyudu.” dediğini duydum.
Sahabe-i kiram rıdvanullahi aleyhim uzun müddet Resulullah’ın (sav) muhafızlığını yapmaya devam etti. O kadar ki, artık muhafızın dikildiği yer bilinir; Hücrei Nebevi’nin kapısı “Muhafızlar sütunu ve muhafaza sütunu” olarak meşhur oldu.
Bu sütun, hücre-i Nebevinin kapısının dışında sol tarafta kalmaktadır.
Sahabe efendilerimiz rıdvanullahi aleyhim, “Allah, seni insanlardan korur” ayeti nazil oluncaya dek peygamber efendimizin (sav) muhafızlığını yapmaya devam etmiştir.
Önemli bir husus: şüphe yok ki Allah, resulünü (sav) bu ayet nazil olmadan evvel de muhafaza etti ve insanlardan korudu, hem de pek çok beldede. Bu ayetin nüzulünden önce defalarca resullulah’ı (sav) öldürmeye kastettiler.
Allah, seni insanlardan korur: Kıyamete dek, şu bir hakikattir ki Allah, sübhanehu ve teala, resülünü de dinini de korudu.
Yakinen Peygamber efendimizin (sav) kabri şerifini bilmiyoruz, yalnızca bir mekan olarak bilinmektedir.

Muhafızlar Sütunu

Bu sütun, sol taraftan Muhafızlar sütununun arkasında kalmaktadır. Ravzai şerif sütunlarının sonuncusudur. Üzerinde: “Bu Heyetler Sütunudur” yazılıdır. Fotoğrafta görünmektedir.

Arap heyetler geldiğinde Resulullah (sav), onlarla burada oturup görüştüğü için bu şekilde isimlendirilmiştir.

Heyetler Sütunu

Mescid-i Nebevî'nin güneybatı tarafında, Musalla Mescidi'nin (Gumame) yakınında yer alır. Batı tarafından Kuba Yolu'na, kuzey taraftan ise Gumame Mescidi meydanına uzanmakta ve Buthan Vadisi’sinin doğu ucuna bakmaktadır.

Mescid, Şemseddin Muhammed bin Ahmed es-Salevî tarafından Hicri 850 yılında inşa edilmiştir. Resûlullah (s.a.v.)'in ve O’ndan sonra da el-Faruk Ömer’in (ra) bayram namazını kıldığı yerlerden biri olduğuna inanılan ve bu nedenle Hz. Ömer’e atfedilen bir yerde konumlandırılmıştır. Osmanlı Padişahı II. Mahmud tarafından Hicri 1254 yılında; ondan sonra da oğlu I. Abdülmecid tarafından Hicri 1266 yılında yenilenmiştir.

Kare planlı, kenar uzunluğu yaklaşık sekiz metre olan cami, bazalt taşlardan yapılmış, içi beyaz kağıtlarla kaplanmış ve kireçle boyanmıştır. İç yüksekliği yaklaşık 12 metreye ulaşan kubbeli bir çatıya sahiptir. Güzel çiçek motifleriyle süslenmiştir.

Ömer Mescidi -Allah ondan razı olsun- (Bayram Namazgahı)

Bu mescid, Mescid-i Nebevî'nin batısında, Medine'nin kuzeyine doğru sol tarafta, Menâha Caddesi yakınındadır. Mescid-i Nebevî'ye uzaklığı dört yüz metreden daha fazla değildir. Mescid, Ebu Bekir Sıddık (r.a.) Mescidi yakınında olup Gamame Mescidinin kuzeybatısında yer almaktadır.

es-Semhudi, İbn Şibah ve İbn Zebale'den, Ebu Hureyre'den (Allah ondan razı olsun) rivayetle şöyle dedi: Allah'ın Resulü, Allah'ın salat ve selamı üzerine olsun, medinede ilk kıldığı  Ramazan ve Kurban Bayramlarını Hakim ibn el-A'adah'ın evinin avlusunda, hamallarla (yani onları yapan ve satanlarla birlikte) bayram namazı kıldı. 

İbn Şibah'ın rivayetine göre; mescidin Ali bin Ebi Talib'e (Allah ondan razı olsun) atfedilmesi Osman bin Affan -Allah ondan razı olsun- Medine'de kuşatma altındayken Hz. Ali’nin (Allah ondan razı olsun) burada bayram namazını kıldırmasından kaynaklı olabilir. 
es-Semhudi’ye göre mescidin Ali bin Ebi Talib'e (Allah ondan razı olsun) atfedilme sebebi Rasûlullah'ın (s.a.v.) ikinci bayram namazını bu mescitte kıldığını, Ali'nin de (Allah'tan razı olsun) Osman bin Affan'ın kuşatma günlerinde mescitte halka bayram namazı kıldırmasıdır.

Ömer bin Abdülaziz'in Medine valiliği sırasında yaptırılan cami, Hicri 881 yılında Medine valisi Zieygam el-Mansuri tarafından yenilenmiş, daha sonra da Osmanlı sultanı I. Abdülmecid tarafından hicri 1269 yılında yenilenmiştir. 

Yapısı dikdörtgen planlı olup, doğudan batıya uzunluğu 35 metre, genişliği ise 9 metredir.

Bazalt taşlardan inşa edilen caminin dış surların girişinin üzerinde şu sözler yazılı olan bir levha vardır:

Hz. Ali Camii (H.881 / M 1476) - caminin yapıldığı tarihtir - ve şu dizeler yazılıdır:
Sultanımız Abdulmecid'in hayır işleri, uzun zaman boyunca eksilmeden devam etmiştir. 
Onun kurduğu yapılar sağlam temeller üzerine kurulmuştur. Zira o, işlerinde hem isim hem de fiil olarak güzel bir yönetici idi.
Onun yaptırdığı cami, Darü'l-Baha'nın içinde, güneşin parlaklığını aşan bir güzelliğe sahiptir. 
Bu cami için yazılan tarih, "Melikimiz Abdulmecid-i Ali'nin yüce saltanatı boyunca var olacaktır" 
Tarih: 1269 H.

Musalla Bölgesindeki Ali -Allah ondan razı olsun- Mescidi

Buhari: Abdullah İbn Ömer'in şöyle dediği nakledilmiştir: "Resulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem iyi koşan, güçlü, tımar edilmiş atları Hafya ile Veda' tepesi arasında, daha zayıf olan ve tımar edilmemiş yavaş atları da Veda' tepesi ile Beni Züreyk mescidi arasında yarıştırdı. Hatta bu yarışlara ben de katıldım."
Hadiste geçen Veda Tepesinden kastedilen şudur:
Şu anda Veda Tepesi, kuzeyde el-Davudi Binasının yakınında bulunuyor.
Beni Züreyk Mescid, güney yönünden Gamame mescidinin yakınında yer almaktadır.
Hicri 1391 yılında bu meydanı belgelemek için yaklaşık olarak meydanın ortasına Yarış Mescidi adı verilen bir cami inşa edildi.
Bu cami, Mescid-i Nebevi'nin kuzeybatı tarafında, Ebu Bekir El-Sıddık (Saltana Caddesi) yolundan tünelin sağ tarafına yakın bir yerde yer almaktadır.

Caminin kuzey girişinin köşesinde şöyle yazılıdır: “Kral Faysal bin Abdülaziz Hazretleri zamanında, Allah gücünü artırsın, H. 1391 yılında yeniden inşa edilmiştir.”

Girişin sağ tarafında Yarış Mescidi yazan bir tabela vardır.
Cami, Hicri dokuzuncu yüzyılda Haremeynin kadısı Allamelerin Seyyidi Muhyiddin el-Hanbeli tarafından yaptırılmıştır.
Cami şimdi Kral Abdullah bin Abdülaziz Vakıf Meclisi olarak yeni bir görünümle anne ve babası adına inşa ediliyor.

Yarış Meydanı, Yarış Mescidi

Ebu Üseyd es-Sâ'idi radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Nebit çarşısına gidip ona baktılar ve: "Burası sizi münâsip bir çarşı değildir" buyurdular. Sonra bir başka çarşıya gidip baktılar Yine: "Burası da size uygun bir çarşı değil" buyurdular. Sonra şu çarşıya döndü, içini dolaşıp (tedkik buyurdular) ve: "İşte sizin çarşınız burasıdır! Sakın burası daraltılmasın ve burada (satış ve alış) yapanlardan vergi alınmasın" buyurdular” (İbni Mace)

Bu rivayet ise Nebit Çarşısının yerini tespit etmeyi sağlıyor: 

İbn Şibah, Salih bin Keysan'dan rivayetle şöyle demiştir: Resûlullah (s.a.v.) Baki'uz Zübeyr'in bulunduğu yere bir kubbe vurdu ve şöyle dedi: Burası sizin çarşınızdır. Bunun üzerine Ka'b bin Eşref geldi, oraya girdi ve halatı kesti. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.) şöyle dedi: "sorun değil, onu daha sağlam bir yere taşıyacağım." Bunun üzerine onu Medine çarşısının bulunduğu yere taşıdı ve şöyle dedi: Burası sizin çarşınızdır, çarşıda yer tutmayın, alıp satandan vergi alınmayacaktır.

Bu rivayetler, Baki'uz Zübeyr'in Nebit çarşısı olduğunu veya onun bir parçası olduğunu göstermektedir. Baki'uz Zübeyr'in, Mescid-i Nebevî'nin güneydoğusunda ve Baki mezarlığının neredeyse batı tarafında yer almaktadır.


Nebit Çarşısının Tarihi:

Nebit pazarı, Cahiliye döneminde şehrin en eski pazarlarından biri olarak kabul edilmektedir. Bunun delili olarak, Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) dedes
i Haşim bin Abd Menaf'ın hikayesi gösterilir. Haşim bin Abd Menaf'ın Medine'ye gelip Abdulmuttalib bin Haşim'i doğuran Selma bint Amr el-Neccariye ile evlendiğinde:

Bunun üzerine Haşim, ticaretin yapıldığı Kureyş kervanına gitti. Medine’ye doğru yol aldıklarından Nebit çarşısında durdular, ve orada yıl boyunca kurulan bir çarşıya rastladılar ve oraya gelen insanları gördüler. O çarşıda alışveriş yaptılar. Çarşının merkezinde, kendisi adına ne alınıp satılacağını emreden bir kadın gördüler. Hem kararlı, asil hem de güzel bir kadın gördü. Haşim dul mu yoksa evli mi diye o kadını sordu. Dul olduğunu, Uhayha bin Cülah ile evlenip ondan Amr ve Mabed adında iki çocuğu olduğunu ancak kocasının ondan ayrıldığı söylenildi. Kavmi arasındaki şerefi nedeniyle evleneceği kişiye kendi durumunun kendi ellerinde olması, eğer kocasından hoşlanmazsa kendi isteğiyle kocasından ayrılabileceğine dair şart koşuyordu. İşte bu kadın Selma bint Amr bin Zeyd bin Lebid bin Hidaş bin Amir bin Ganim bin Adi bin Neccar idi. Haşim ona evlilik teklifinde bulundu. Selma bint Amr, Haşim’in şerefini ve soyunu öğrenince onunla evlenmeyi kabul etti. Haşim orada yemek verdi, onunla beraber kervanda bulunanlar evlilikleri için dua etti. O kervanda Abdi Menaf, Mahzumoğulları ve Sehmoğullarının aralarında olduğu 40 kişi vardı.  Hazrec’ten bazı kimseler çıkıp dua etti. Arkadaşları ile beraber günlerce orada kaldı. Selma bint Amr, Abdulmuttalib’in hep yanında kaldı ve ondan en büyüğü Şeybe adında çocukları oldu.

Bu rivayet, Nebit pazarının Beni Neccar'ın evlerinin yakınında olduğuna işaret etmekte ve aynı zamanda kadının toplumdaki rolünü de açıklamaktadır.
Bu pazar, İslam'ın başlangıcına kadar kurulmaya devam etmiş, daha sonra Medine’nin ana pazarı haline gelen Mescid-i Nebevi'nin batısında bulunan Peygamber efendimizin (sav) çarşısının açılması ile yavaş yavaş ortadan kalkmıştır. Nebit Çarşısı arazisi ise, Peygamber (sallallahu aleyhi vesellem)’in hibe etmesi ile Zübeyr bin Avvam'ın (Allah ondan razı olsun) oldu.
Siyeri Nebevi’de birkaç rivayette bu pazardan bahsedilmiştir:

1- Cabir bin Abdullah (Allah her ikisinden de razı olsun)'dan rivayetle şöyle dedi: Birisi ticaret malı ile geldi, onu Nebit çarşısında sattı. Dediler ki: Mallarını nereden aldın? O adam dedi ki: Ben Necid'den geldim ve sizin için toplanmış kaplanları ve tilkileri gördüm. Siz ise onlardan habersizsiniz. Daha sonra onun bu sözleri Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'e iletildi de onlara karşı 400 sahabe ile birlikte sefere çıktı. 700 veya 800 kişiydi diyenler de vardır.

Başka bir rivayette:

Cabir (ra) rivayet eder: Resûlullah (s.a.v.), yanında Ömer ibn Hattab (Allah ondan razı olsun) ile Nebit çarşısına uğramıştı. Bir kadın yanına geldi ve şöyle dedi: “Ya Resûlullah, bana karşı kocam evde kadın gibidir. Ben Müslüman bir kadınım, Müslüman kadının sevdiği şeyleri severim.” Resûlullah (s.a.v.): “onu bana getir” buyurdu, kadın sonra kocasıyla beraber geldi. …

Önemli bir husus:

İbn-i Zebale'nin bir rivayetinde Peygamber -sallallahu aleyhi ve sellem-'in Baki'u'z-Zübeyr'de namaz kıldığı bildirilmektedir. Bu demektir ki, Nebit çarşısı satılıp ismi "Baki'u'z-Zübeyr" olarak değiştikten sonra bu olay olmuştur. Burası satılınca, çocukları ve torunları için evler inşa edilmiş. Allah Resulünün (Allah’ın salat ve selamı üzerine olsun) namaz kıldığı yere de Baki'u'z-Zübeyr mescidi yapılmıştır.

Baki'u'z-Zübeyr Mescidi: İbn Zebale, Ata' bin Yesar'dan rivayet etmiştir, Peygamber (s.a.v.) Baki'u'z-Zübeyr’de iki rekat Duha namazı kıldı. Sahabeler: “Bu, senin kılmadığın bir namazdır.” Dedi. Peygamber Efendimiz ise “Bu, arzu ve korku namazıdır, o halde onu kaçırma.” Buyurdu. 


Nebit Çarşısındaki Ticari Hareketlilik

Bu pazardaki ticari faaliyetlerin çok çeşitli olduğu, burada hayvan, kıyafet ve benzeri şeyler satıldığı rivayetlerden anlaşılmaktadır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) dişi sarı devesini ve kabağını bu çarşıdan satın almıştır. Bu ise pazara Medine dışından ticaret malları getirildiğini gösterir:

Muhammed bin Ömer, Abdüsselam bin Cübeyr’den o ise babasından rivayetle şöyle dedi: Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- “ Bol sütlü Yedi devesi vardır. Zülcedr'de olur, birisi cammade olurdu., sütü gider gelirdi. Bir devenin ismi mehra, diğer deveye lekha, bir diğerine şakra , ve diğer birisine debba denilirdi.. Sa’d bin Ubade mehre devesini Beni Âkil’in hayvanlarından göndermişti, sütü çok boldu. Şakra ve eddeba AlNebit çarşısında Beni Amir'den satın alınmıştı.

Peygamber Efendimiz (sav) de bu pazardan giymek için bir elbise satın aldı:

Deniliyor ki: Hakim bin Hizam, Hudeybiye anlaşmasında o elbiseyi getirdi, kervanla Şam’a gidecekti. Elbiseyi Resûlullah (s.a.v.)'e gönderdi, fakat o “ben müşriklerin hediyesini kabul etmiyorum” dedi. Hakim dedi ki: Hediyemi reddetmesi beni çok kaygılandırdı ve onu Nebit çarşısında Saim Samni'ye sattım. Zeyd bin Hârise oraya girdi ve onu satın aldı, ben de Resûlullah (s.a.v.)'i, Allah ona salât ve selâm versin, sonra onu giyerken gördüm ve o da olayın geri kalanını anlattı.

Peygamber Efendimizin (Sallallahu Aleyhi ve Sellem ) Çarşısı

Peygamber Efendimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) Parmaklarının Arasından Su Fışkırması

Ebu Said el-Hudri'nin babası Malik bin Sinan'ın (Allah her ikisinden de razı olsun) kabri ez-Zevra’ya yakındır.

Buhari: Enes r.a. dedi ki: "Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ez-Zevra denilen yerde iken ona bir kap getirildi. Elini o kaba daldırdı. Su, parmakları arasından kaynamaya başladı. Etrafında bulunanlar abdest aldılar. Katade dedi ki: Enes'e: Kaç kişi idiniz, diye sordum. O: "Üçyüz yahut üçyüz kadardık" dedi.

Ebu Nuaym'ın rivayetine göre, Şerik bin Ebu Nemr'in Enes'ten rivayet ettiğine göre, suyu getirenin kendisi olduğu ve Peygamber Efendimiz'e (sallallahu aleyhi ve sellem) Ümmü Seleme'nin evinden getirdiği, suyla işleri bittikten sonra onu Ümmü Seleme'ye iade ettiğini ve içindeki suyun hiç eksilmediğini aktarır.

Ebu'l-Lahm'ın azatlısı Umeyr’in Sahih İbni Hibban'daki rivayetinde ez-Zevra'nın yeri şöyle belirtilmektedir:

Ebu'l-Lahm'ın azatlısı Umeyr: Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem-'i, ez-Zevra'ya yakın bir yerde bulunan Yağ Taşları'nda ayakta, ellerini kaldırmış, başı aşağıda, avuçları yüzüne dönük olarak yağmur duası yaparken gördü. 
Yağ Taşları, Malik bin Sinan (ra) Mescidinin yanındadır.
Dikkat çeken husus:
a- Ebu Said el-Hudri'nin babası Malik bin Sinan (Allah her ikisinden de razı olsun) Uhud'da şehit edildi ve Ashab-ı Aba’ bölgesine defnedildi (Hamata’ya yakın kabrine bir mescit yapıldı). Yani El-Hamata yerleşim bölgesi. Mescid-i Nebevi'nin batısında yer alan Bersim çarşısının ortasında, birinci surların dışında, Ayniyye Caddesi'nden El-Munaha'ya giden duvarın sağında, Malik bin Sinan (Allah ondan razı olsun) mescidinin batı tarafındadır. Ekteki levhada görülmektedir.
b- Neden buraya defnedildi? Defnedildiği yerin önemi nedir? 
c- Çeşitli pek çok yerde Peygamber Efendimiz (s.a.v.)'in parmakları arasından su fışkırdı. Bu mucize, Musa aleyhisselam'ın kayadan su fışkırması mucizesinden daha büyüktür. Genel olarak bu taşların adetidir ama et ve kandan oluşan elden su fışkırması, O’ndan -sallallahu aleyhi ve sellem- başkasının vaad edemeyeceği bir şeydir.